De Amstel Gold Race 2010

Afgelopen zaterdag 17 april was het dan eindelijk zover: De Amstel Gold Race (toerversie). We troffen het, met het weer: geen wind, niet te heet, kortom prima klimweer. Vrijdagmiddag ben ik samen met mijn twee broers richting Schin op Geul gereden, om daar te overnachten.

Voor de mensen die niet weten wat de Amstel Gold Race (AGR) is: de AGR is een fietstocht door Limburgs mooiste natuurgebieden. Het is een zware wielerklassieker die ook door de profs - de dag erop - verreden wordt. Er komen diverse beklimmingen in voor o.a. de Cauberg, Keutenberg en de Eysserbosweg. Door de vele bochten, weet je op een gegeven moment niet meer waar je bent. Lance Armstrong zei een keer: ‘You're lost for one afternoon’. :-)

We hebben overnacht in een bungalowpark te Schin op Geul, een plaatsje nabij Valkenburg. We kwamen ongeveer om half 6 aan (mooi op tijd voor het avondeten). We sloten ons aan bij de groep van ongeveer 14 man. Allemaal gingen ze de tocht van 150 km fietsen. Het avondeten bestond uit een lekkere pot macaroni. Later op de avond hebben we onze enveloppen opgehaald bij de start. Daarin zaten de bikechip en het stuurbordje. Ik kwam Michael Boogerd en zijn broer hier nog tegen. Daarna hebben we ons prima vermaakt op een verwarmd terras in ‘t centrum, en de benodigde koolhydraten - in de vorm van bier - naar binnen gewerkt.

Om een uur of half 12 ben ik op bed gegaan. Het duurde een tijdje voordat ik sliep; er waren namelijk diverse houthakkers bezig om bomen door te zagen.. Ik heb misschien twee uurtjes geslapen. Om half 7 ging de wekker, en begonnen we aan ons ontbijt. Daarna snel omkleden; ik koos ervoor om in korte broek te gaan, want Piet had het immers over een temperatuur van 16 graden.

Om half 8 zaten we op de fiets, en toen kwam ik er achter, dat het niet heel verstandig was om in korte broek te gaan (tenzij het om een wollen variant gaat). Ook had ik amper meer gevoel in mijn vingers, maar gelukkig was daar al gauw de eerste beklimming: de Geulhemmerberg, een opwarmertje.

Na 90 km kwamen de echte 'bergjes' zoals Eyserbosweg (gemiddeld 8.1 %), Keutenberg (9.4 %), en de Cauberg (5.8 %). De Keutenberg heeft een steil stuk van maar liefst 22%. Dit stuk is gelijk aan de voet van de klim. Mijn tactiek: sprintend omhoog. Dit ging goed, alleen kwam in het laatste gedeelte van de klim, vast te zitten. Er waren 2 jongens die ontzettend aan het ‘harken’ waren. Op een gegeven moment vond ik een gaatje, en kon ik mijn tempo weer opschroeven. Bij het afdalen van één van de heuvels, ben ik een contactlens en een zonnebril kwijtgeraakt (de zoveelste ;) ).

De finish was bovenaan de Cauberg. Een juichende menigte stond aan de kant van de weg, erg leuk. We kregen na afloop een schitterende medaille, waarin een flesopener zat verwerkt. We liepen door naar de grote feesttent, om onze stuurbordjes in te leveren, en natuurlijk een goudgele rakker naar binnen te werken: proostend op een van de mooiste fietstocht tot nu toe.